W związku z wyrokiem sądu okręgowego w Katowicach w sprawie przeciwko ks. Markowi Gancarczykowi, redaktorowi naczelnemu tygodnika katolickiego “Gość Niedzielny”, na stronie serwisu internetowego info.wiara.pl opublikowane zostało oświadczenie wydane 8 października 2009 r. przez odpowiedzialnego krajowego za ruch Komunia i Wyzwolenie w Polsce.

Poniżej przytaczamy je w całości:

***

Oświadczenie Comunione e Liberazione w sprawie Alicji Tysiąc

Tylko z miłosnego przygarnięcia “Galilejczyka” – Jezusa Chrystusa, jedynego Zbawiciela człowieka, rodzi się zdolność do podjęcia życia, nawet w najbardziej dramatycznych okolicznościach, jako odpowiedź wiary. Dlatego pozwólmy się Jemu stale przygarniać, gdyż inaczej zatracimy samych siebie i nie będziemy zdolni odpowiadać Jemu poprzez wszystko: “Tak, Panie Ty wiesz, że Cię kocham.” Bez tego przygarnięcia szybko popadniemy w zagubienie i dołączymy do tych, którzy robią zamęt.

Prośmy z pokorą o to “nowe spojrzenie” – zdolność patrzenia z szacunkiem na misterium człowieka, którego “nie można zrozumieć bez Chrystusa” (Jan Paweł II. Redemptor hominis). Błagajmy Pana, aby wyrywał nas z naszych ograniczeń, pociągał mocą Swojej miłości i uzdalniał do odpowiedzi wiary, nadziei i miłości.

Tylko przez zanurzenie się w żywym Wydarzeniu Chrystusa i stałe wychowywanie do dojrzałego doświadczenia wiary, możemy uchronić się przed takim zniszczeniem człowieczeństwa, którego przejawami są: zagubienie, przewrotność, cynizm i przemoc.

Słowa ks. M. Gancarczyka, którymi chciał przebudzić sumienia, nie tylko nie zostały przyjęte, ale przewrotnie wykorzystane do ataku, nie tylko na niego, ale i na Kościół z jego nauką o nienaruszalności ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Chęć zamknięcia ust “współczesnym prorokom”, upominających się o prawdę, jest gestem samobójczym, gdyż chce pozbawić społeczeństwo możliwości odradzania się moralnego, a “poprawny konformizm” ustanowić ideałem życia społecznego.

Przewrotne oskarżenie ks. Gancarczyka obraża uczucia katolików, chrześcijan, ludzi szanujących godność osobistą i wolność wypowiedzi, dlatego solidaryzujemy się z niesprawiedliwie osądzonym.

Utożsamiamy się w pełni z Oświadczeniem Konferencji Episkopatu Polski w sprawie Alicji Tysiąc.

Ks. Jerzy Krawczyk
odpowiedzialny krajowy
za ruch Komunia i Wyzwolenie w Polsce
(Comunione e Liberazione)

***

Zobacz także: Oświadczenie Prezydium Konferencji Episkopatu Polski.

Ponadto serwis info.wiara.pl zawiera pełne dossier dokumentów i artykułów będących dowodem w sprawie, jak również późniejszych oświadczeń i publikacji związanych z ogłoszonym wyrokiem. Całość materiałów jest dostępna tu: Proces przeciwko Gościowi Niedzielnemu.

***

W dniach 16-17 października br. gościł w Polsce Kardynał Angelo Scola, patriarcha Wenecji, pierwszy kardynał wywodzący się z Comunione e Liberazione. Przybył na zaproszenie rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i Instytutu Jana Pawła II KUL w Lublinie, dla uczczenia 31 rocznicy wyboru Papieża Polaka.

Podczas pierwszego dnia wizyty Kardynał Scola wygłosił na KUL wykład “Misterium małżeństwa, jako klucz do zrozumienia ludzkiej miłości”, a także odprawił Mszę Św. w intencji beatyfikacji Jana Pawła II w kościele akademickim KUL. Następnie 17 października w siedzibie Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie odbyła się konferencja prasowa z udziałem patriarchy Wenecji.

Zdaniem redaktora KAI, “Spotkanie z kard. Angelo Scola“:

Kard. Angelo Scola jest jedną z najciekawszych postaci współczesnego Kościoła. Należy do najwszechstronniej wykształconych kardynałów, a przy tym mających za sobą pracę duszpasterską i diecezjalną.

Na stronie serwisu informacyjnego KAI można również przeczytać obszerny wywiad z Kard. Scola, zatytułowany: “W Janie Pawle II uderzało jego niezwykłe człowieczeństwo“.

Pozostałe relacje w mediach (także fragmenty audycji do posłuchania):

• Radio Lublin – Kardynał Angelo Scola – gość KUL-u na papieską rocznicę
• Radio eR – Karol Wojtyła i Sobór Watykański II
• Generation JP2 – Kard. Angelo Scola na KUL-u

***

Jak podaje Wikipedia:

Kardynał Angelo Scola urodził się 7 listopada 1941 w Malgrate. Studiował na Katolickim Uniwersytecie Sacro Cuore w Mediolanie (obronił doktorat z filozofii, 1967) oraz w seminariach w Saronno i Venegono koło Mediolanu. Święcenia kapłańskie przyjął 18 lipca 1970 w Mediolanie. Kontynuował studia w Szwajcarii, obronił doktorat z teologii na Uniwersytecie we Fryburgu na podstawie pracy o Tomaszu z Akwinu. Przez pewien czas przebywał w Monaco i Francji, po powrocie do Włoch aktywnie działał w ruchu Communione e Liberazione ks. Giussaniego. Wykładał na Uniwersytecie we Fryburgu, a także w Instytucie Badań nad Małżeństwem i Rodziną im. Jana Pawła II przy Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie.

20 lipca 1991 został mianowany biskupem Grosseto, sakry udzielił mu 21 września 1991 prefekt watykańskiej Kongregacji ds. Biskupów kardynał Bernardin Gantin. Po czterech latach pracy w diecezji zrezygnował i przeszedł do Kurii Rzymskiej. Był rektorem magnifico Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego oraz prezydentem Instytutu Badań nad Małżeństwem i Rodziną. 5 stycznia 2002 zastąpił kardynała Ce na funkcji patriarchy Wenecji.

W październiku 2003 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera Ss. XII Apostoli. Kardynał Scola został mianowany relatorem generalnym XI sesji zwykłej Światowego Synodu Biskupów w Watykanie w 2005 r. Był wymieniany w gronie faworytów do następstwa po zmarłym w kwietniu 2005 Janie Pawle II (tzw. papabile).

***

Hasło tegorocznego Mityngu Przyjaźni Między Narodami to “Poznanie jest zawsze wydarzeniem”. Największe w Europie kulturalno-społeczno-religijne spotkanie po raz 30-tych zostało zorganizowane przez ruch kościelny Comunione e Liberazione we włoskiej miejscowości Rimini nad Adriatykiem w dniach 23-29 sierpnia 2009 r. Uczestniczyło w nim około 800 tysięcy osób z Włoch i z zagranicy.

Słowa Papieża Benedykta XVI do uczestników Meetingu w Rimini '09

Jak podało Radio Watykańskie w komunikacie „Poznanie jest zawsze wydarzeniem”:

To największe tego rodzaju spotkanie we Włoszech w tym roku nosi tytuł „Poznanie jest zawsze wydarzeniem”. Poznanie, jako spotkanie z faktami, które narzucają się z zewnątrz, zmusza do poszukiwania jakiegoś sensu. Do tego potrzebne są osoby, które pomogą ten sens odnaleźć.

Taka jest myśl przewodnia, która będzie towarzyszyć w tym roku rozważaniom na temat polityki międzynarodowej, polityki społecznej, szkoły. Oprócz tego zorganizowano koncerty, zawody sportowe, spektakle teatralne, wystawy, świadectwa nadzwyczajnych świadków. Rosyjski reżyser Andriej Tarkowski, gdy uczestniczył przed laty w mityngu postawił pytanie: „Dlaczego żyjemy na tej ziemi? Gdybyśmy nie stawiali sobie tego pytania – dodał – nie bylibyśmy godni nazywać się ludźmi”.

Na to pytanie postara się odpowiedzieć 300 prelegentów. Na terenach targów w Rimini można zobaczyć prawie wszystko. To jedna z największych imprez wystawienniczych we Włoszech, a pretendująca do największych i najnowocześniejszych targów w Europie.

W depeszy “30. Mityng Przyjaźni Między Narodami” również KAI podkreśla znaczenie tego wydarzenia dla kultury europejskiej (cytuję z serwisu Niedziela):

Trwający cały tydzień Mityng jest wydarzeniem religijnym, kulturalnym i społeczno-politycznym. Jego bogaty program przyciąga każdego roku kilkaset tysięcy uczestników z wielu krajów, reprezentujących także różne wyznania. Przybywają znane osobistości ze świata religii, polityki, nauki, kultury czy sportu. W ciągu 30 lat historii spotkań w Rimini, gośćmi Mityngu byli m.in. Jan Paweł II, kard. Joseph Ratzinger, Matka Teresa z Kalkuty, Dalajlama, Emmanuel Levinas i Lech Wałęsa.

W tym roku jednym z gości był Tony Blair, były premier Wielkiej Brytanii, który mówił m.in. o drodze swojego nawrócenia. Blair, dzięki wsparciu jego małżonki, przeszedł na katolicyzm w końcu 2007 r. Ważne w jego wystąpieniu było stwierdzenie, że wiara i rozum są sojusznikami, a nie przeciwnikami, a wiara w Boga jest zbawieniem ludzkiej kondycji. (Rimini: Tony Blair o roli Kościoła w nadaniu globalizacji ludzkiego oblicza).

Sprawozdawca Radia Watykańskiego tak podsumował tegoroczne spotkanie w Rimini:

Echo medialne tej największej włoskiej imprezy społecznej było imponujące. Radio i telewizja publiczna, rozgłośnie prywatne, najważniejsze wydania dzienników codziennie śledziły przebieg spotkań i wydarzeń na mityngu. Tematyka spotkania dotykała też ludzi niezwiązanych z wiarą i odległych geograficznie od Rimini. Selekcjoner włoskiej piłkarskiej drużyny narodowej, Marcello Lippi, zapytany o temat mityngu powiedział m.in., że on sam nie ma wiary, ale podziwia i zazdrości wierzącym, którzy we wspólnocie z innymi znajdują wielką siłę.

W mityngu uczestniczyli intelektualiści, politycy (w tym czterech prezydentów afrykańskich), bankierzy, naukowcy, laureaci nagrody Nobla, ludzie kultury, artyści. Było kilku ministrów rządu włoskiego i kilku przedstawicieli lewicowej opozycji. Był obecny ex-premier brytyjski Tony Blair i była ambasador Stanów Zjednoczonych przy Stolicy Apostolskiej. Działo się tu wiele ciekawych i ważnych rzeczy. Enzo Janacci, lekarz kardiolog, a zarazem piosenkarz, muzyk i autor tekstów, w czasie swego koncertu mówił o własnej drodze od agnostycyzmu do wiary, porównując ją do zakochania się, poprzez które widzi się wszystko w zupełnie innym świetle. Prof. Edward Green, z Uniwersytetu Harvarda przyznał rację Benedyktowi XVI w sprawie walki z plagą Aids. Podkreślił, że prezerwatywa nie jest – dla wielu racji – skutecznym środkiem zapobiegawczym w Afryce.

Francuski filozof z Sorbony, Rémi Brague, zaznaczył, że wiara nie zamierza tłumaczyć jak powstało stworzenie. Zostawia wolność do naukowych poszukiwań. Ale mówi, że istnieje sensowność rzeczy. Dlatego wiara, tak jak i wolność, jest fundamentem racjonalności.

Wspomniany Tony Blair, kontrowersyjny były premier brytyjski, człowiek politycznego sukcesu, mówił o uwalnianiu człowieka spod wszechwładzy państwa i o swoim przejściu na katolicyzm, w którym dominującą rolę odegrała wiara jego żony katoliczki. Blair, polityk z błyskotliwą, choć kontrowersyjną przeszłością dziś nie waha się publicznie uklęknąć przed Ukrzyżowanym.

Jedynym akcentem polskim na mityngu była projekcja filmu Andrzeja Wajdy „Katyń”, postrzeganego jako arcydzieło połączenia sztuki z rekonstrukcją historyczną, gdzie efekt estetyczny zachowuje swoją siłę oddziaływania, a rekonstrukcja historyczna zyskuje na realizmie.

źródło serwis Radia Watykańskiego: Rimini: sukces “Mityngu przyjaźni między narodami”

***

Więcej informacji o Meetingu Przyjaźni Między Narodami można znaleźć na stronie organizatorów tego wydarzenia.

W tym roku do Czarnej Madonny z Krakowa do Częstochowy wyruszyło na pielgrzymi szlak ponad 1200 pątników z Comunione e Liberazione, w tym w większości młodych Włochów. W ramach XXIX Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej grupę CL poprowadził ks. Andrea Barbero z Mediolanu.

W Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach pielgrzymów z ruchu Comunione e Liberazione pobłogosławił na drogę Ks. Kardynał Stanisław Dziwisz, który następnie po 6 dniach marszu przywitał ich na wałach Jasnogórskiego klasztoru wraz z metropolitą częstochowskim Ks. Abp Stanisławem Nowakiem. Wejście pątników z CL na Jasną Górę w ciszy i skupieniu zwróciło uwagę nawet przypadkowych przechodniów.

Dla wielu pielgrzymujących CL-owiczów droga do Czarnej Madonny jest czasem modlitwy i refleksji przed podjęciem ważnych życiowych decyzji, dotyczących m.in. rozeznania swego powołania, rozpoczęcia nauki na studiach, założenia rodziny czy wyzwań nowej pracy. Niosą także w swych sercach do Matki Jasnogórskiej intencje modlitewne powierzone im przez ich bliskich oraz przyjaciół z ruchu Komunia i Wyzwolenie, którzy nie mogli osobiście pielgrzymować.

W związku z tegoroczną pielgrzymką pojawiło się w mediach kilka relacji, w których wymieniono Comunione e Liberazione:

Włosi idą z Krakowa na Jasną Górę

Wyszli z Krakowa na Jasną Górę

Comunione e Liberazione w drodze na Jasną Górę

Kardynał przyprowadził pielgrzymów

Kolejne grupy pielgrzymów docierają na Jasną Górę

Pątniczy Kraków – życie i wiara

.

Biuro prasowe Ruchu Comunione e Liberazione w Mediolanie wydało specjalny komunikat dotyczący podpisanej 29 czerwca 2009 r. nowej encykliki społecznej Ojca Świętego Benedykta XVI.

Oto treść komunikatu prasowego CL:

Jesteśmy wdzięczni Ojcu Świętemu, że również w swojej encyklice społecznej przedstawił znów oryginalność wiary i wkład, jaki chrześcijanie mogą wnieść w życie społeczne i w rozwój.

Wydaje nam się decydujące, że na początku encykliki poświęconej aktywności człowieka papież, bardzo realistycznie, wzywa wszystkich do podstawowej oczywistości; jeśli ją zanegujemy, każde dążenie człowieka staje się niesprawiedliwe, kończy się na przemocy: “Czasem człowiek współczesny jest mylnie przekonany, że jest jedynym sprawcą samego siebie, swojego życia i społeczeństwa. Oto mniemanie, będące konsekwencją egoistycznego zamknięcia się w sobie, które wywodzi się – ujmując to w języku wiary – z grzechu pierworodnego. Mądrość Kościoła zawsze proponowała podtrzymywanie świadomości o grzechu pierworodnym także w interpretowaniu faktów społecznych i budowaniu społeczeństwa”. Również ostatnie doświadczenia nauczają nas rzeczywiście, że pretensje do samowystarczalności i dufność, że człowiek może “usunąć zło obecne w historii jedynie dzięki własnym działaniom, skłoniła go do zrównania szczęścia i zbawienia z nieodłącznymi formami dobrobytu materialnego i działania społecznego”.

Jest odwrotnie – prawda o nas samych została nam przede wszystkim “dana”: “prawda nie jest naszym wytworem, ale zawsze jej szukamy albo – lepiej – przyjmujemy ją”. Dlatego papież potwierdza, że “miłość w prawdzie (.) stanowi zasadniczą siłę napędową prawdziwego rozwoju każdego człowieka i całej ludzkości. (.). W Chrystusie miłość w prawdzie staje się Obliczem Jego Osoby”.

Benedykt XVI stawia nas znów przed faktem – coraz częściej zapominanym, co widać po obecnych wydarzeniach – że “Chrześcijaństwo miłości bez prawdy można łatwo zamienić na magazyn dobrych uczuć, pożytecznych we współżyciu społecznym, lecz marginalnych. W ten sposób nie byłoby już prawdziwego i właściwego miejsca dla Boga w świecie”.

Caritas in veritate podkreśla, że Kościół “nie ma do zaofiarowania technicznych rozwiązań i jest “, ale ma misję do spełnienia: głosić Chrystusa jako “pierwszy i podstawowy czynnik rozwoju”.

Na tej drodze świadectwa czujemy, że rzuca nam się wyzwanie do weryfikowania – na drogach życia – treści wiary w Chrystusa, jako tego, który stawia nas w okolicznościach najlepszych do stawienia czoła setkom problemów porządku ekonomicznego, finansowego, społecznego i politycznego, które wylicza encyklika.

Biuro prasowe CL
Mediolan, 8 lipca 2009.

* * *

Treść encykliki Caritas in Veritate

Od trzydziestu lat, zrodzony z doświadczenia osób z ruchu Comunione e Liberazione, Meeting Przyjaźni Między Narodami we włoskim mieście Rimini jest największym w Europie wydarzeniem o charakterze kulturalno-społecznym. Gromadzi corocznie kilkaset tysięcy uczestników, w tym wielu znamienitych przedstawicieli różnych religii i kultur, polityków, ekonomistów, naukowców, artystów i przedsiębiorców z Europy i Świata. Z dumą możemy też podkreślić, że na to wydarzenie powołał się niedawno sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w odpowiedzi na interpelację w polskim Sejmie.

W udzielonej 12 stycznia 2009 roku odpowiedzi na interpelację poselską nr 6969 w sprawie nasilających się prześladowań chrześcijan w wielu krajach świata, wiceminister spraw zagranicznych Jan Borkowski oświadczył m.in.:

Z niepokojem obserwujemy narastające zjawisko dyskryminacji i prześladowań chrześcijan z powodu wyznawanej wiary. Podzielamy w tej mierze niepokój Stolicy Apostolskiej, która apeluje o przeciwstawienie się rozszerzającej się w świecie chrystianofobii. Podczas spotkania ruchu Comunione e Liberazione w Rimini 29 sierpnia 2008 r. szef dyplomacji watykańskiej abp Dominique Mamberti podkreślił narastający w świecie fenomen chrystianofobii oraz mnożące się restrykcje w przestrzeganiu prawa do wolności religijnej. Wskazał na potrzebę większego zaangażowania społeczności międzynarodowej w celu przeciwstawienia się tym zjawiskom.

Pełna treść odpowiedzi MSZ na interpelację poselską jest dostępna na stronie internetowej Sejmu RP.

Ten fragment oświadczenia MSZ jest tym bardziej godny zauważenia i podkreślenia, gdyż raczej niezbyt często można spotkać się z przytaczaniem przez wysokich urzędników w Polsce wypowiedzi wygłoszonych podczas spotkań współorganizowanych przez Comunione e Liberazione. A omawiany temat prześladowań chrześcijan w świecie zdominował wiele wystąpień na Meetingu w 2008 r.

Warto tu może jeszcze poszerzyć odpowiedź MSZ o wspomniane powyżej słowa dotyczące chrystianofobii, które Abp Dominique Mamberti skierował do uczestników Meetingu’08. Portal Opoka podał za Radio Watykańskim, iż zdaniem szefa dyplomacji Stolicy Apostolskiej „z chrystianofobią należy walczyć równie stanowczo, co z antysemityzmem i islamofobią. Nie można tworzyć hierarchii nietolerancji. Chrześcijanin zasługuje na ochronę w równej mierze, co żyd i muzułmanin. Wolność religijna wynika bowiem z równej godności każdego człowieka”.

Patrząc na to całościowo, wydaje mi się, że chrystianofobia to całokształt zachowań, w którym można wydzielić trzy dziedziny: błędne wychowanie czy wręcz dezinformację na temat chrześcijan i ich religii, zwłaszcza za pośrednictwem mediów; nietolerancję oraz prawne i administracyjne dyskryminowanie chrześcijan względem tych, którzy wyznają inną religię, bądź też nie wyznają żadnej religii; i w końcu akty przemocy i prześladowania – mówił w Rimini abp Mamberti. – A zatem dyskryminacja i nietolerancja względem chrześcijan obejmują bardzo istotne problemy ludzkie, polityczne i społeczne, a także religijne. Trzeba do tego podejść z tą samą stanowczością, z jaką zwalcza się antysemityzm i islamofobię, jeśli chcemy rozwiązać ten problem, we wszystkich jego aspektach, które są dziś niestety bardzo aktualne.

Źródło: Opoka za Radio Watykańskim

***

Tegoroczny Meeting w Rimini, organizowany pod hasłem “Poznanie zawsze jest wydarzeniem”, odbędzie się w dniach 23 – 29 sierpnia 2009.

Więcej informacji o Meetingu można znaleźć na stronie organizatorów tego wydarzenia.

Comunione e Liberazione razem z kilkudziesięcioma innymi katolickimi ruchami i wspólnotami czuwali w modlitwie na Pl. Piłsudskiego w Warszawie, gdzie 30 lat temu podczas Pierwszej Pielgrzymki do Ojczyzny Ojciec Święty Jan Paweł II wypowiedział słowa, które rozpoczęły drogę Polaków do wolności.

- Modlić się będziemy o wylanie Ducha Świętego na naszą Ojczyznę, w 30. rocznicę wołania Jana Pawła II: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi” – zapowiada Krzysztof Jankowiak, rzecznik prasowy Ruchu Światło-Życie. – Skoro modlitwa jednego człowieka przyniosła tak wspaniałe owoce, będziemy starać się modlić z wiarą, żeby nasza modlitwa również mogła przynieść owoce odnowienia polskiej ziemi – dodał (cytat za komunikat KAI).

W sobotę 6 czerwca 2009 r. odbyła się prezentacja ruchów i wspólnot uczestniczących w spotkaniu na Pl. Piłsudskiego. W imieniu ruchu Comunione e Liberazione świadectwo wygłosił Tomasz ze wspólnoty warszawskiej, które za jego zgodą zamieszczam poniżej:

WIARA jest czymś PROSTYM.

W każdym z nas jest oczekiwanie pełni. Nieskończoności.

Nie ma bardziej pasjonującego zadania niż sprawdzenie, czy to co twierdzi chrześcijaństwo, jest prawdą. To, że Bóg stał się człowiekiem, w konkretnym historycznym momencie i miejscu, że ten który jest SPEŁNIENIEM wszystkich pragnien i ambicji człowieka wyszedł nam na spotkanie.

Nazwa naszego ruchu – Comunione e Liberazione (po polsku Komunia i Wyzwolenie), oznacza PRZYJAŹŃ na drodze do ZBAWIENIA. Początki Comunione e Liberazione sięgają roku 1954, kiedy to w elitarnym liceum Berchet w Mediolanie lekcje religii zaczął prowadzić ksiądz Luigi Giussani. Z jednej strony świadek, w sposob konkretny rozpoznający obecność Chrystusa w swoim „tu i teraz”. Z drugiej strony licealiści – prowokujący, nie cenzurujący swoich pragnień, domagający się jasnych odpowiedzi.

To spotkanie, można powiedzieć zderzenie, ukazało, że wiara jest rozumna. Że nie ma większego dowartościowania człowieczeństwa niż głos Jezusa z Nazaretu. Głos, ktory upewnia nas o pozytywności naszego przeznaczenia. Głos, który afirmuje w nas godność wartości absolutnej, NIEZALEŻNIE od naszych dokonań. Ewangelia Jezusa to historia, która trwa.

Ksiądz Giussani już w latach siedemdziesiatych spotykał się z ks. Blachnickim, kardynałem Karolem Wojtyłą i wieloma innymi osobami. Przyjaźnie, które wtedy powstały przetrwały długie lata i stały się żywym początkiem Comunione e Liberazione w Polsce. Formalnie Ruch w Polsce  zaistniał w 1983 roku (25 lat temu).

Dla każdego z nas w Comunione e Liberazione początkiem było spotkanie. Zetknięcie z czymś zaskakującym, nieprzewidzianym, co nas rzeczywiście dotyka, co jest interesujące dla naszego życia.

Dla mnie nowość, jaką Ruch wnosi w życie, zaczęła się kiedy przeprowadziliśmy się z rodziną do Warszawy w 2002 roku. Pierwszym zaskoczeniem była przyjaźń. Stopniowo, po pewnym czasie, w zupełnie obcym mieście, wśrod ludzi, których wcześniej nie znaliśmy, wytworzyły się zaskakujące pozytywnością i pewnością przyjaźnie. W sytuacjach krytycznych przyjaciele pomagali nam jakbyśmy byli członkami najbliższej rodziny.

Kiedyś byłem w Londynie w delegacji, a żona będąc w ciąży zatruła sie pryskanymi “chemią” rzodkiewkami. W domu dwoje małych dzieci. Żona ledwie żywa. Najbliższy samolot za 10 godzin. Jedyne co przyszło mi do głowy to telefon do przyjaciela. Pogotowie nie przyjechałoby szybciej. Innym razem córka wylądowała w szpitalu. Dyżurowaliśmy w szpitalu na zmianę z żoną i przyjaciółmi.

Gdzie dzisiaj spotkałbym taką przyjaźń?

Taki znak jest możliwy dlatego, że Chrystus – człowiek żyje we wspólnocie Kościoła, którą przeżywamy przez konkretną przyjaźń.

W formacji Comunione e Liberazione wychodzi od doświadczenia ludzkiego. Pomaga odkrywać jak w codzienności objawia się konkret wcielenia Chrystusa. Pozwala mi rozpoznać i dowartościowuje moje potrzeby. Bóg mówi przez wszystkie, najprostsze okoliczności życia. Nie ma dualizmu – pękniecia na sacrum i codzienność. Dzięki obecności Chrystusa świat, codzienność przeniknięta jest pozytywnością. Wszystko jest dla mnie, każda okoliczność pozwala wzrastać.

Ruch prowokuje pytania, do których sam dochodziłbym długo. Uczymy się nie cenzurować naszego człowieczeństwa. Ruch pokazuje jak stanowi ono punkt wyjścia do świętości. Ktoś nie może znaleźć męża, ktoś stracił pracę, komuś powodzi się w interesach. Pomyśl czym ta okoliczność jest dla Ciebie? Jakie jest tego znaczenie?

Ruch wychowuje nas do rozumności. Najbardziej rozumną postawą człowieka świadomego swojej godności, zdumionego bliskością Miłości przekraczającej wyobrażenie i zależnego od niej, jest pokorna modlitwa. Pragnienie bliskości Boga prowadzi do sakramentów – konkretnych znaków Jego obecności. Eucharystia, modlitwa brewiarzowa, piękny śpiew, pielgrzymki, dzieła charytatywne, zaangażowanie misyjne w miejscu życia i pracy – to konkretne wyrazy naszej pasji wobec naszego człowieczeństwa.

Dzięki Comunione e Liberazione spokojnie przyjmujemy fakt, że Kościół jest wspólnotą grzeszników. Rozumnym jest posłuszeństwo wobec Kościoła, bo człowiek niepewny, drżący, w końcu upada i rani sam siebie.

Poprzez Ruch doceniamy wartość posłuszeństwa, bedąc w pełni wolnymi ludźmi. Aby się rozwinąć, pojść dalej, trzeba pojść za kimś, kto nas wyprzedza. Aby coś poznać trzeba się zaangażować. Rozumne posłuszeństwo w pełnej wolności, jest więc metodą rozwoju.

To, że mówię o Ruchu nie wynika z tego, że jestem jakimś autorytetem. Ważne, aby to powiedzieć. Jestem taki, jacy jesteśmy dzisiaj wszyscy. Z tym samym pragnieniem nieskończonej miłości, pełnej prawdy i zachwycającego piękna. I bezradny wobec wielu swoich słabości. Czasem nieznośny dla otoczenia i samego siebie. Bez wątpienia w drodze.

Czy mógłbym być szczęśliwy nie będąc w Ruchu? Może przez chwilę, na jakiś czas mógłbym się łudzić. Ale niespokojne jest serce człowieka póki nie spocznie w Bogu. Konkretnym miejscem, w którym ja spotkałem Boga poprzez przyjaciół, w ich konkretnych twarzach, jest ruch Communione e Liberazione.

Tomasz

***

Zebrani pielgrzymi modlili się o odnowę wiary i życia chrześcijańskiego w Polsce i Europie, o odnowę wspólnot, o odnowę życia społecznego, politycznego. Potem nastąpiło odsłonięcie i błogosławieństwo granitowego krzyża, ustawionego w tym samym miejscu na Placu Piłsudskiego, gdzie w czasie I Pielgrzymki w roku 1979 stał drewniany krzyż papieski (dziś znajduje się on przed kościołem pw.  Św. Maksymiliana Kolbego przy ul. Rzymowskiego na warszawskim Służewcu).

Czuwanie modlitewne połączone z koncertem ewangelizacyjnym zakończył Apel Jasnogórski i błogosławieństwo ks. Abpa Kazimierza Nycza, metropolity warszawskiego.

***

Głównymi organizatorami spotkania był Ruch Światło-Życie we współpracy z Ogólnopolską Radą Ruchów Katolickich oraz Centrum Myśli Jana Pawła II. Więcej na temat tego wydarzenia można znaleźć na stronie internetowej www.pielgrzymka.oaza.pl.

Jest tam również dostępna notatka o Comunione e Liberazione:

“COMUNIONE E LIBERAZIONE” (KOMUNIA I WYZWOLENIE)

Do Polski ruch dotarł na przełomie lat 60. i 70.  Celem działalności jest ukazywanie Chrystusa jako jedynej prawdziwej odpowiedzi na najgłębsze wymogi i pragnienia ludzkiego serca w każdym czasie. Dwa czynniki określają naturę charyzmatu dzieła. Po pierwsze, orędzie, że Bóg stał się człowiekem, historycznym towarzyszem naszej człowieczej drogi. Po drugie, doświadczenie, że Jezus z Nazaretu jest obecny w znaku przyjaźni, komunii, wspólnoty, jedności – Kościele, który jest Jego Ciałem. Obok zachęty do modlitwy i życia sakramentalnego Ruch zaprasza na wspólne spotkania, zwane Szkołą Wspólnoty. Jest to rodzaj katechezy i rozmowy. Bezinteresowne i systematyczne zaangażowanie się w jakieś dzieło charytatywne członków Ruchu nazywane jest gestem charytatywnym. Dzięki temu dają świadectwo, że najważniejszym prawem życia jest przyniesiona przez chrześcijaństwo darmowość.

Przyjaciele z wrocławskiej wspólnoty Comunione e Liberazione byli współorganizatorami koncertu w wigilię Święta Zesłania Ducha Świętego.

W poprzednim wpisie wspominałem o czasach, kiedy proboszczem w parafii pw. Świętego Marcina był ks. Zdzisław Seremak i prowadził tamtejszą scholę. Jak widać Św. Marcin nadal jest gościnny dla chrześcijańskiej muzyki. To właśnie na placu przed tym kościołem 30 maja 2009 r. wieczorem pod patronatem ks. Abpa Mariana Gołębiewskiego rozpoczęło się czuwanie modlitewne i koncert “Wiatr z Wyspy”. Wystąpiły zespoły New Life M, Deus Meus, Piotr Baron, Orkiestra Fundacji Media Visage oraz Zjednoczone Chóry Duszpasterstw Wrocławia, a nad całością oprawy muzycznej czuwał Marcin Pospieszalski.

Organizatorami wydarzenia są wrocławskie wspólnoty katolickie – Odnowa w Duchu Świętym, Wspólnoty Przymierza, Ruch Światło-Życie i ruch Comunione e Liberazione, które w poprzednich latach organizowały w tym dniu spotkania modlitewne osobno. Tym razem połączyły siły, aby wyjść poza swoje środowiska i świętować wraz z mieszkańcami Wrocławia. Organizatorzy liczą, że koncert zgromadzi co najmniej 10 tysięcy osób – katolików, zielonoświątkowców i innych protestantów oraz ludzi, którzy nie czują się związani z żadną chrześcijańską wspólnotą. Piękno muzyki oraz duch radości i jedności to wartości, które przemawiają do każdego wrażliwego ludzkiego serca.

Po koncercie ks. Biskup Andrzej Siemieniewski odprawił Mszę Świętą, podczas której homilię wygłosił ks. Stanisław Orzechowski, koordynator Odnowy w Duchu Świętym Archidiecezji Wrocławskiej.

Ks. Zdzisław Seremak

18 lat temu po ciężkiej chorobie odszedł pierwszy odpowiedzialny krajowy za ruch Komunia i Wyzwolenie w Polsce. Jak co roku grupa przyjaciół spotkała się w jego rodzinnym Miliczu na wspólnej modlitwie i świadectwach.

Spotkanie w Miliczu

W sobotę 23 maja 2009 r. kilkunasto-osobowa grupa przyjaciół ze wspólnot Komunia i Wyzwolenie z Malanowa, Świdnicy i Warszawy spotkała się przy grobie ks. Zdzisława Seremaka na cmentarzu w jego rodzinnej miejscowości Milicz niedaleko Wrocławia. Modliliśmy się w osobistych intencjach, z którymi tam przybyliśmy, jak również prosiliśmy o dary łaski i zdrowie dla naszych bliskich. Następnie w kościele parafialnym pw. Św. Andrzeja Boboli lokalny proboszcz odprawił Mszę Św. w 18-tą rocznicę śmierci ks. Seremaka.

Po wspólnej modlitwie spotkaliśmy się razem w szkole obok na posiłku i rozmowie z siostrą księdza Zdzisława – panią Teresą oraz jej córką panią Danutą. Były wspomnienia, świadectwa i śpiewy. Specjalnie na nasze tegoroczne spotkanie przyjechał z Wrocławia pan Bogdan, który w ostatnich latach życia ks. Zdzisława był jego parafianinem w kościele pw. Św. Mikołaja.

Wyjazd do Milicza to była bardzo ważna chwila w moim życiu. Bowiem nigdy nie było mi dane spotkać księdza Seremaka. Trafiłem do CL już kilka lat po jego śmierci i usłyszałem o nim od osób, które współtworzyły Ruch u jego początków, razem z ks. Zdzisławem. Dlatego wielką radością dla mnie jest móc usłyszeć od innych świadków jego historii, jak żył pełnią życia i miłości do ludzi i Chrystusa.

Prawdzie w Miłości

Ksiądz kanonik Zdzisław Seremak (30.09.1937 – 22.05.1991), zmarł w 31 roku kapłaństwa.  Jego kapłańskim mottem były słowa z Ewangelii Św. Jana: „Bóg jest miłością”. A realizował je służąc prawdzie w miłości.

Po skończonym liceum młody Zdzisław Seremak zamiast na studia medyczne postanowił wstąpić do seminarium duchownego we Wrocławiu. Po święceniach kapłańskich w 1960 r. został wysłany na studia z historii Kościoła na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Następnie studiował w Rzymie w latach 1961-1966 w czasie odbywającego się tam Soboru Watykańskiego II. Znał 6 języków i był soborowym tłumaczem. Dzięki temu mógł pracować blisko Prymasa Stefana Wyszyńskiego i Kardynała Karola Wojtyły.

Po powrocie do kraju pracował na parafiach w Jeleniej Górze, Kotliskach, Chojnowie, Zgorzelcu, Lądku Zdroju i we Wrocławiu. Był wykładowcą teologii moralnej w Wyższym Arcybiskupim Seminarium Duchownym we Wrocławiu.

W latach 1983-1991 ks. Seremak był pierwszym odpowiedzialnym krajowym za wspólnoty ruchu Komunia i Wyzwolenie w Polsce, wyznaczonym przez księdza prałata Luigi Giussaniego.

Oto co o księdzu Seremaku powiedział na spotkaniu odpowiedzialnych za ruch Światło-Życie Abp Józef Michalik, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski:

“Parę lat temu zmarł we Wrocławiu jeden z najbardziej zaangażowanych w życie Comunione e Liberazione księży. Skończył rzymskie studia, był profesorem teologii, a także wybitnym duszpasterzem. O swojej przynależności do Ruchu mówił, że dzięki Ruchowi, dzięki tej specyfice wpólnotowości jaką kon­kretnie przeżywa, inaczej czuje Kościół.”

Ksiądz niezłomny

W Życiu Warszawy z 10-12 listopada 2006 r. ukazał się dwustronicowy artykuł pt. “Ksiądz Czajkowski odzyskuje pamięć”. Dotyczył oczywiście znalezionych w Instytucie Pamięci Narodowej materiałów o współpracy ks. Michała Czajkowskiego ze Służbą Bezpieczeństwa w PRL. Ale prawie połowa tekstu dotyczyła ks. Zdzisława Seremaka, pierwszego odpowiedzialnego krajowego za ruch Komunia i Wyzwolenie w Polsce. Obaj księżą przyjaźnili się od czasów studiów w Rzymie.

Przy tekście w Życiu Warszawy została zamieszczona kserokopia notatki SB z 1967 r. o tym, iż agenci komunistycznego wywiadu odstąpili od werbowania ks. Zdzisława na tajnego współpracownika, bo nie chciał w ogóle się z nimi spotykać (a takie próby werbunku SB-cy podejmowali wobec każdego księdza, a szczególnie wobec tych, którzy tak jak ks. Seremak wyjeżdżali na studia za granicę i musieli prosić o wydanie paszportu).

Co więcej z tego dokumentu można się dowiedzieć, że SB podejrzewała ks. Zdzisława, iż realizuje on tajną misję zleconą mu przez samego Ks. Prymasa Stefana Wyszyńskiego i Ks. Kardynała Bolesława Kominka (Metropolity Archidiecezji Wrocławskiej), polegającą na ujawnianiu tajnych współpracowników SB  działających w środowisku księży przebywających we Włoszech.

Jest to moim zdaniem bardzo ważny dokument i tekst historyka IPN w świetle prowadzonej od kilku lat publicznej dyskusji o lustracji w Kościele. Historia ks. Seremaka pokazuje, że można nawet w trudnych czasach postępować przyzwoicie i trwać niezłomnie w Prawdzie.

Jest to także część naszej historii, jako mających udział w ruchu Komunia i Wyzwolenie. I chociaż nie było mi dane spotkać osobiście ks. Zdzisława, to chcę podzielić się tą informacją z Wami wszystkimi.

.

U Św. Marcina we Wrocławiu

Szukając w Internecie śladów ks. Seremaka znalazłem artykuł z Tygodnika Powszechnego, w jednym z fragmentów opisujący lata 1967-69 w parafii Św. Marcina na wrocławskim Ostrowie Tumskim:

Było ich tam dwóch: ks. Michał Czajkowski i ks. Zdzisław Seremak. Obaj po studiach w Rzymie, obaj wykładający we wrocławskim seminarium. Za przyzwoleniem biskupa Kominka, który żartował: “Tylko niech nie opiszą tego w Tygodniku, żeby Ksiądz Prymas się nie dowiedział”, zaczęli soborową robotę.

Na czym polegała ta robota w duchu Soboru Watykańskiego II:

Księża objaśniali, co można zmienić, tłumaczyli, jakie jest tego znaczenie, nigdy jednak niczego nie narzucali. Stale tłumaczyli, dlaczego lepiej odprawiać Mszę twarzą do ludzi. Potem należący do wspólnoty architekci wnętrz przygotowali projekty nowego stołu eucharystycznego, a następnie poprzez głosowanie wybrano ten, który wkrótce stanął w kościele – wzniesiony z ofiar wiernych. Była w Św. Marcinie soborowa liturgia, pierwsi w Polsce świeccy lektorzy, pierwszy kanon po polsku, pierwsze modlitwy wiernych przez tychże wiernych przygotowane.

Odwiedzający Św. Marcina kapelan krakowskiego KIK-u był zdumiony faktem, że odbywający się tam chrzest był świętem całej wspólnoty. Fascynowała go też modlitwa wiernych: to, że świecki, który ją przedstawiał, nawiązywał tak zręcznie do tekstu homilii, że umiał uchwycić od razu jej istotę. Ale w małym kościółku na Ostrowie Tumskim był to chleb powszedni. Zbierano intencje do koszyka, potem ktoś je spisywał i przedstawiał w czasie liturgii. A że nawiązywał do treści homilii – przecież tak trzeba! Poza tym były to autentyczne homilie: nie kazuistyka, lecz komentowanie Pisma. (…)

Ważne były też śpiewy, którymi kierował ks. Zdzisław. Schola tydzień w tydzień godzinami ćwiczyła po polsku śpiew i psalmy, których teksty przepisywano wcześniej w kilkudziesięciu egzemplarzach na maszynie. Księża nie odprawiali liturgii, lecz jej przewodniczyli. – Byli tak, aby zostawić miejsce świeckim, pozwolić im się zaangażować – wspomina Ewa Unger z wrocławskiego KIK.

.

Wspomnijmy proszę o księdzu Zdzisławie w naszych modlitwach.

Zdjęcie posągu Chrystusa Odkupiciela z góry Corcovado nad Rio de Janeiro jest tłem dla słów Ojca Świętego Benedykta XVI i ks. Luigi Giussaniego na plakacie Ruchu wydanym z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego.

„Chrystus Odkupiciel” na szczycie góry Corcovado w Rio de Janeiro w Brazylii (© Contrasto/Eyedea)

* * *

Odkupienie zostało nam ofiarowane w takim sensie, że została nam dana nadzieja, nadzieja niezawodna, mocą której możemy stawiać czoła naszej teraźniejszości: teraźniejszość, nawet uciążliwa, można przeżywać i akceptować, jeśli ma jakiś cel i jeśli tego celu możemy być pewni, jeśli jest to cel tak wielki, że usprawiedliwia trud drogi.

Obietnica Chrystusa to nie tylko oczekiwana rzeczywistość, ale prawdziwa obecność.

Benedykt XVI

* * *

Mówimy o tym, jak być powinno, albo o tym, co nie jest tak, a „nie wychodzimy od stwierdzenia, że Chrystus zwyciężył”.

To, że Chrystus zwyciężył, że Chrystus zmartwychwstał, oznacza, iż sens mojego życia i świata jest obecny, jest już obecny, a czas jest głębokim i tajemniczym procesem ukazywania się go.

Luigi Giussani

.